เค้า่ว่า ตายอย่างรู้ อยู่อย่างเห็น อ่านดูนะครับ

คนบางคน....เกิดมาเพื่อสาละวนวุ่น
กับการเพ่งดูว่าใครดี ใครไม่ดี
สุดท้ายเขาก็ตายเปล่า.....โดยไม่รู้เลยว่าตัวเองดีหรือไม่ดี

คนบางคน...เกิดมาเพื่อสาละวนวุ่น
กับการกำจัดจุดบอดของตนเอง เสริมจุดแข็งให้แกร่งขึ้น
หาจุดยืนดีดี.....ที่ยังไปไม่ถึง สุดท้ายเขาไม่ตายเปล่า
เขาย่อมฝากประโยชน์ใหญ่ไว้ในโลกนี้...จะโดยตั้งใจหรือไม่ตั้งใจก็ตามที

คนบางคน....เกิดมาเพื่อใช้ชีวิตให้จบไปอีกครั้ง
ไม่รู้ว่านี่เป็นครั้งไหน จะครั้งแรกหรือครั้งสุดท้ายไม่นำพา
ไม่รู้จะหาประโยชน์อันใด....ไม่ทราบจะเชื่อคำตอบใครดี

คนบางคน....เกิดมาเพื่อค้นหาเหตุผลของการเกิด
เกินทนกับการไมรู้...เกินตาหลับไปกับการตายที่ไม่ได้คำตอบ
เกินทำใจให้ชอบกับการเป็นหน้าโง่เกิดใหม่
เกินยินดีกับการเหนื่อยซ้ำที่สูญเปล่า

กลอนเปล่าบทสุดท้ายของบทนี้ เขียนไว้อย่างน่าคิดว่า

คนบางคนเกิดมาเพื่อพบคำตอบที่ถูก
โจทย์ชีวิตจะง่ายลง
หายใจออกก็รู้..หายใจเข้าก็รู้
มีให้ดูเพียงใด...มีให้รับเท่าไหร่...มีให้สละแค่ไหน
ก็ให้เป็นไปตามนั้น ไม่ถือสิ่งใดให้หนักมือ

เรียบง่ายเหมือนเดินทางเท้าเปล่า โดยปราศจากพิธีรีตอง
ไปจนถึงปลายทาง....โดยปราศจากตัวตนติดค้าง

ตายอย่างรู้...อยู่อย่างเห็น เป็นชื่อเรื่องบทหนึ่งในหนังสือ"ว่างแล้วคิดเรียกว่า คิดจากความว่าง" เล่มที่ 3 เขียนโดย ดังตฤณ
พิมพ์ครั้งที่ 1 เดือนมีนาคม 2550 ที่สำนักพิมพ์ดีเอ็มจี กรุงเทพฯ
ไม่สามารถยกมาได้หมด จะนำมาฝากเฉพาะส่วนที่ชอบใจเท่านั้น